اکبر عالم تبریز

این یکی از بدترین تجربه‌های آموزشی من در دانشگاه بود. کلاس‌ها نه کیفیت علمی مناسبی دارند و نه شیوه تدریس قابل قبولی. به دلیل ضعف صدا، بخش زیادی از مطالب اصلاً به دانشجویان منتقل نمی‌شود و کلاس عملاً بازدهی ندارد و کلاس تنها به توهین و دخالت در زندگی دانشجویان به خصوص دانشجویان دختر میگذرد.اما مشکل اصلی رفتار با دانشجوست. استادی که به جای احترام، صدایش را روی دانشجو بلند می‌کند و از الفاظ توهین‌آمیز استفاده می‌کند، شأن استادی را زیر سؤال می‌برد. دانشگاه باید محل یادگیری و احترام باشد، نه تحقیر دانشجو.سؤال اینجاست که معیار «استاد تمام» شدن چیست؟ آیا فقط داشتن چند مدرک و رزومه کافی است؟ اگر اخلاق حرفه‌ای، توانایی تدریس و احترام به دانشجو اهمیتی ندارد، باید در معیارهای انتخاب استادان تجدیدنظر کرد.مسئولیت فقط متوجه این استاد نیست؛ وقتی چنین رفتارهایی تکرار می‌شود و دانشگاه واکنش مؤثری نشان نمی‌دهد، خود دانشگاه نیز در برابر این بی‌عدالتی و افت کیفیت آموزش مسئول است. واقعاً جای تأسف دارد که نام دانشگاه شهید بهشتی با چنین تجربه‌ای برای دانشجویان همراه شود.