سید احمدرضا قائم مقامی

از دادن لقب استاد به این فرد ابا دارم، چون این شخص به هر چیزی جز استاد شباهت دارد: بی‌نهایت بی‌تربیت و بددهن و فحاش و بداخلاق و زشت‌سیرت. فساد سیستماتیک در گروه «فرهنگ» و زبانهای باستانی ایران باعث شده که «بی‌فرهنگ‌ترین» فردی که میتوان در ایران یافت را به سمت رئیس و استاد این گروه برگزینند. البته بنظر بنده و خیلیهای دیگر، اینکار را، آشکارا، عمدی و برای ازمیان برداشتن هر آنکسی کرده‌اند که استعداد پیشرفت در پیشبرد فرهنگ و زبانهای باستانی ایران داشته باشد. این شخص، بگواه هر کس که فقط یک جلسه سر کلاس پرتنش و اعصاب خردکن وی نشسته باشد، یک سادیسمی بشدت خطرناک و فردی با افکار پلید ضداخلاقی است. ننگ بر هر کسی که این بی‌فرهنگ را بر مسند گروه فرهنگ و زبانهای باستانی ایران نشاند. در این تنگنای فرهنگی، که جوانان ایران‌زمین نیازمند اساتید پرانرژی و پرشور و باسواد و بافرهنگ هستند تا ایرانی آباد را برای نسل‌های آینده به یادگار بگذارند، گماردن چنین فرد تهی از هر آنچه از مظاهر فرهنگ و سواد است بر کرسی استادیِ فرهنگ ایران جز خیانت مطلق به ایران و ایرانیت معنای خاصی ندارد. این شخص بدترین گزینه برای استادی چنین رشته‌ای است. رشته‌ی مهمی که قابلیت اشاعه‌ی فرهنگ پربار ایران را در سرتاسر جهان دارد. ولی حالا کار را بجایی رساندند که حتی در ایران خودمان هم کسی رغبت نمیکند میراث کهن نیاکانش را بشناسد و بشناساند. الوات هم سخنان زشتی که این شخص در کلاس مقدس درس بر زبان میراند به زبان نمی‌آورند. ایکاش میشد حرکتی جمعی به راه انداخت که فرهنگ و زبانهای باستانی ایران را از شر این اهریمن‌صفت نجات داد. و اما از سواد ایشان: ۱. زبانهای خارجی: بسیار بسیار ضعیف. نه انگلیسی، نه فرانسوی، نه آلمانی و نه عربی را مسلط است. اگر دیدید به این زبانها چیزی را بنام خود زده بدانید و آگاه باشید که دیگری برایش نوشته است. ۲. زبان سانسکریت: هیچ. واقعاً هیچ. از اصول اولیه‌ی سانسکریت هیچ نمی‌داند. نه خط دیواناگری را بلد است، نه دستور زبان سانسکریت، نه حتی اصطلاحات اولیه‌ی این زبان را. با کارهای روز دنیا و حتی کتب درسی سانسکریت هیچ آشنایی ندارد. البته که سواد اوستایی وی هم در حد کتابهای درسی کلیشه‌ای است که از دهه‌ها پیش همه اساتید و دانشجویان این رشته را همه جای دنیا آنها را می‌خواندند.  ۳. زبانشناسی: در حد اکابر. سواد زبانشناسی وی تیتروار است و هیچ چیزی را عمیقاً نیاموخته است. نه زبانشناسی اجتماعی، نه زبانشناسی روانشناختی، نه فونالوژی، نه فونتیکس، نه مورفولوژی و نه خیلی چیزهای دیگر. ۴. فحاشی: عوض همه اینها، در این یکی و دیگر صفات ناپسند، استاد تمام هستند و لنگه ندارند. از بامداد تا شامگاه فحش و نارسایی نیست که به زمین و زمان ندهد.   تفو بر تو ای چرخ گردون، تفو....

بعد از تغییر دولت، این فرد عقده‌ایِ از خودمتشکر و خودبزرگ‌بین با آن سابقه‌ی کذایی در فحاشی و جعلیات، همراه تیم اسبق مدیریت دانشکده به قدرت برگشت. همون اول کار هم بردنش به دستبوسی دکتر شفیعی تا جای پا سفت کنه. عوض غل و زنجیر شدن تو بیمارستان روانی، کرسی تدریس گرفته، افتاده به جون دانشجوها برای ارضای کمبودهاش از طریق تحقیر و آزار کلامی طعمه‌هایی که مدیریت دانشکده براش فراهم میکنه. هیچ امیدی هم به برخورد با هتاکی‌ها، مشکل‌تراشی‌ها و تاخیرهای این استادنما نیست. هر ساعتی که برای خودش کلاس برداره از قصد یک ساعت دیرتر میره سر کلاس تا دانشجوها معطلش بشند. کلاس درسش، شکنجه‌گاه دانشجوهاییه که سرسپردگی نداشته باشند. به جز لشکر مزدورها و جاسوس‌هایی که داخل گروه داره، یه باند توی فضای مجازی و بعضی خبرگزاری‌ها تبلیغشو میکنند

نمی‌دونم چرا نظرات عجیبی راجع به دکتر قائم‌مقامی نوشته شده. تسلط ایشون به زبان‌های خارجی (به خصوص انگلیسی) کاملاً از شیوه‌ی ترجمه‌هاشون مشخصه. در زمینه‌ی اوستا بهتر از ایشون رو ندیدم چون به سنسکریت هم تسلط خوبی دارن باعث شده اوستا رو خیلی بهتر درس بدن. درسته که صحبت‌های تندی توی کانال تلگرامشون راجع به برخی افراد نوشتن ولی من هرگز ندیدم سر کلاس به هیچ دانشجویی توهین کنن یا وقت کلاس رو به چیزی غیر از درس اختصاص بدن. دیر میان سر کلاس ولی وقتی سر کلاس هستن هیچ صحبت غیردرسی‌ای نکردن تا جایی که من سر کلاس بودم.

بی ادب ، بیسواد، بیشعور، بی تربیت، حیف از نام استاد که بر هر موجود فرومایه و پست و رذلی مثل این موجود دو پا گذاشته شود. در حدی بیسواد که لایق دربانی دانشگاه هم نیست. و به معنای واقعی کلمه عقده ای.

حیف لقب استاد که به این فرد بدهند، در فحاشی شاید ایشان استاد باشند و در تحقیر دانشجویان. متاسفانه معلوم نیست ایشان چطور به این دانشگاه آمده اند. کلاس درس ایشان تنها اتلاف وقت است. استادی  بی مایه که با فحاشی و تحقیر دانشجویان تلاش در پنهان نگهداشتن بیسوادی خودشان میشوند. متاسفانه هیچ مرجعی وجود ندارد که با ایشان مقابله کند و او با روحیات سادیسمی اقدام به شکنجه روحی دانشجویان میکند. در نمره دهی بنابر سلیقه نمره میدهد. و در کلاس درس کاملا بی مایه و تهی از علم است.

فحش و ناسزا بخشی از دی‌ان‌ای این فرد هست. فقط به افرادی که تملقش را بگند بها میده. بیماری روحی داره و خیلی توهین و پرخاش میکنه. به خاطر بیسوادی وقت کلاس را با تعریف خاطره و ناسزا گفتن به استادای دیگه پر میکنه.

بسیار کم‌سواد و در عمل یک جاعل علمی بی‌ادب و بی‌هنر است. وی سر تیم و شکنجه‌گر باند ژاله آموزگار در دانشکده ادبیات است. به دلیل رنج بردن از بیماریهای روحی روانی، تمام مدت کلاس درس را به اذیت و آزار دانشجو می‌پردازد؛ مگر این که دانشجوها در نظافت منزل یا نگهداری کودکان به او خدمت کرده باشند. 

با توجه به عدم رسیدگی مدیران دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و مدیران بالادستی دانشگاه تهران، نسبت به توهینها و ناسزاگوییهای مدام این استاد به دانشجویان و اساتید دیگر، کلاس ایشان تبدیل به شکنجه‌گاه دانشجویانی شده است که ایشان از آنها بدشان می‌آید. بدترین چیز اینست که اگر دانشجویی ارجاعی به نشریاتی که ایشان با نویسنده‌اش همنظر نباشد، داشته باشد با سهمگینترین روش ممکن با آن دانشجو برخورد میکند. پشت سر هم از نام دو حیوان برای ناسزاگویی به آن دانشمندی که مورد تأیید ایشان نیست استفاده میکند. بکار بردن نام چارپایان بعنوان دشنام سر کلاس درس خیلی ناگوار است. مخصوصاً اگر آن کلاس در دانشگاه تهران باشد. مشخص نیست که پشتوانه ایشان در دانشگاه تهران چه کسیست که این همه سال با همین رویه در حال اداره کلاسهایشانند و کسی هم جلودارشان نیست. ایکاش هیئت رئیسه دانشگاه تهران فکری بحال ایشان میکردند.

من با ایشان درس مقدمات زبان اوستایی و باقی واحد‌های زبان اوستایی را گذرانده‌ام. یعنی هر ترم با ایشان درس داشتم. باید بگویم که، در طول مدت تحصیل، با چنین استادی روبرو نشده بودم. ایشان از هر فرصتی برای توهین و تحقیر دانشجو بهره میبرند و متأسفانه اخلاق حرفه‌ای یک استاد را ندارند. ایشان از الفاظی ناشایست و زننده برای تحقیر دانشجو یا حتی اساتید دیگر و حتی بزرگان دانش ایرانشناسی استفاده میکنند. کلماتی که ایشان در برخوردهای زننده‌ی خود علیه دانشجو بکار میبرند فوق‌العاده زشت و ناسالم است. بیشتر مطالب ارائه شده توسط ایشان از لحاظ علمی، در حد خیلی معمولی و متوسط است. با اینحال، با تکبری هر چه تمام و بکارگیری کلماتی که ابداً در  خور یک فرد تحصیلکرده است، با دانشجو برخورد میکنند. در تخریب اساتید دیگر،‌چه ایرانی و چه اساتید مطرح بین‌المللی، که ایشان از آنها خوششان نمی‌آید،هر چه در توان دارند بکار میبرند و سر کلاس به آنها ناسزاگویی میکنند. همینطور، سعی دارند کل گروه آموزشی را خود شخصاً کنترل کنند تا فقط سلایق شخصی خود را اعمال نموده و اجازه ندهند کسانی که به مذاقشان خوش نمی‌آیند در این رشته و مقطع بالاتر تحصیل کنند. ایشان، بر خلاف آنچه نمایش میدهند، سطح علمی بالایی ندارند و به اصول اساسی زبانشناسی کلاسیک، آنطور که باید و شاید، مسلط نیستند. به دانشجو کمک علمی نمیکنند و اگر دانشجویی،‌ با ارائه‌ی مرجع علمی و دانشگاهی، نظر استاد دیگری را در کلاس مطرح نماید که با ایشان همفکر نباشد، با خشنترین و سطح پایینترین الفاظی که شایسته‌ی یک استاد است با دانشجو برخورد مینمایند. آشنایی ایشان با زبانهای خارجی، که از ملزومات اساسی این رشته است، بمراتب از دانشجویانشان کمتر است و با زبانهای خارجی در حد خیلی سطحی آشنایی دارند.‌حال آنکه تسلط به چندین زبان خارجی زنده، از ملزومات این رشته است.  نکته در خور توجه اینست که با سرزدن به سایت دانشگاه تهران می‌بینید که این گروه آموزشی مبادرت به نشان دادن اساتید رشته زبان و ادبیات اردو بعنوان هیئت علمی گروه زبانهای باستانی ایران کرده‌ است. همین خود نشان از عدم رعایت قانون در هیچ سطحی، در این گروه آموزشیست و نشان میدهد برخوردهای خارج از عرف هم در ادامه چنین کارهای خارج از عرفی است.

کلاسها بدون رعایت اخلاق علمی و عملی است و عموماً به بدگویی از پژوهشگران دیگر میگذره. پرخاشجویی و بدخلقی محور برنامۀ ایشان است. و کینه کشی از دانشجویان منتقد نیز ترک نمیشه.