مهناز جعفریه

تنها دلیلی که اکنون این کلمات را می‌نویسم برای عرض ادب و احترام به آن روح بلد و آسمانی است. دکتر مهناز جعفریه بی شک بهترین استاد ادبیات گروه ادبیات دانشگاه تهران مرکز بودند و بهترین مدیر گروه ادبیات. متاسفانه دروس اندکی را توانستم در کلاس ایشان باشم، اما همان اندک دروس کافی بود که آدمی به مراتب فضل و دانش و جامع الاطراف بودنش و وقوف او بر دقائق و ظرائف دروس مختلف پی ببرد. هرمه تلاش می‌کنم تا خواهم شرح نیکی و بزرگواری‌های او را در این اندک بگویم  زبانم قاصر از گفتن آن است. دانش و فضل او یک سو ، دلسوزی او برای دانشجویان و یاری و یاوری همیشگی او سبب شده بود که گروه ادبیات دانشگاه تهران مركز تبديل به جایی برای درس خواندن و علم آموزی با خاطری آسوده باشد. گویی مهناز جعفریه ستون خيمه گروه ادبیات دانشگاه تهران مرکز بود که با رفتنش آنجا دیگر هیچ شباهتی به دانشگاه  و گروه ادبیات ندارد. متاسفانه ابتلای ایشان به بیماری سرطان و پس از تحمل رنج و محنت فروان و انجام رحلت او برای همگان ضايعه بزرگی بود. در کلاس استادی مسلط و بر درس و بر کلاس و تدریسی جذاب و در جایگاه مدیرگروه شخص دلسوز و مهربان برای همه دانشجویان بود. هیچکس در آن دانشگاه نیست که او را دیده باشد و جز نیکی از او در خاطر داشته باشد. روانش به مینو باد

استاد بسیارخوبی هستند