آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات

در کل دانشگاه خوبیه من فضا و محیطش رو خیلی دوست دارم و اساتید خوبیم داره و معمولا هم بخش اداریش پاسخگو و کار راه بنداز هستند! یکم از لحاظ امنیت راه مشکل داشت که الان هم پیمانکار اتوبوس های داخلی رو تغییر دادن هم گارد ریل زدن

دانشگاهی دارای از اساتید شریف پیشین دانشگاه های دولتی مانند جنابان آقایان دکتر سید عبدالعلی قوام، دکتر صابر نیاورانی و دکتر بهزاد شاهنده ولی با کارکنان و برخی اعضای هیات علمی دانشگاه آزاد که بسیار بد برخورد می کنند.

وای خیلی مسخرست. از اون سر تهران می کوبی می ری دانشگاه یا استاد نمیاد یا اگر میاد کل کلاسش ۴۵ دقیقه هم نمیشه! میدونی زود خسته میشند. اون ۴۵ دقیقه هم یه ربع تا بیست دقیقه طول میکشه سیستمش بالا بیاد! کافی یکی ازشون سوال بپرسه٬ لکنت می گیرند اصلا تعطیل میشند. در کل دانشگاه فضاش خوبه ولی حیف که یه مشت بی سواد تازه فارغ التحصیل شده دکترا را کردند استاد بچه های دکترا و ارشد. اگر سیستم آموزشی و مدیران آنجا بخواهند راحت میشه همه چیز رو درست کرد. اصلا نظارتی بر نحوه تدریس اساتید نیست. نمیخوام اسم ببرم ولی تنها استاد تمام دانشکده کامپیوتر (نرم افزار) آنجا هم به جرات می توانم بگم سوادش از بعضی از دانشجوهاش خیلی کم تر. حیف!!! امان از دست این پاورپوینت ها. دیگه استاد با تخته کاری نداره!

پول دور ریختن. سطح علمی افتضاح. یعنی تو دبیرستان ضعیف ما از این بهتر درس می دادند. یه سری استاد دارند که فقط دنبال ثبت مقاله هستند حالا به هر طریقی که شده واگرنه اگر سر کلاسشون برید می فهمید که استاد حتی یک فرمول ریاضی ساده رو هم بلد نیست!

درس نخوانید چیزی از دست نداید. بهتر از این است که وقت خود را صرف این اساتید بی سواد بکنید. یک کتاب بخوانید ۱۰۰ برابر بیشتر چیز یاد می گیرید.

ارتباط دانشجو با استاد اصلا وجود ندارد. انگار با هم قهر هستند.

اساتید در رشته کامپیوتر نرم افزار به خصوص در ارشد و دکترا متاسفانه دارای توانایی علمی بالایی نیستند. هم چنین گستره علاقه تحقیقاتی که برای خود می خواهید انتخاب کنید به دلیل کمبود اساتید در همه گرایش ها محدود می باشد. کلاس های ارشد و دکترا با هم برگزار می شود و خیلی جای تعجب دارد که همان رفتاری که با دانشجوی ارشد می شود با دانشجوی دکترا نیز می شود. به عنوان مثال در تمام کلاس هایی که من در این دانشگاه داشتم استاد تنها ظرف مدت محدودی درس می داد (تازه اگر سر کلاس حاضر می شد) و همه چیز موکول می شد به یک امتحان پایان ترم. اسما و به صورت فرمالیته بعضی از اساتید ۵ نمره برای پروژه و تمرین در نظر می گرفتند که اصلا برای تصحیح برگه های امتحانی پایانی وقت نمی گذاشتند چه برسد به دیدن و نمره دادن به تمرین ها و پروژه ها. پس به طور کلی در آخر این امتحان بود که سرنوشت همه رو مشخص می کرد! در حالی که در بسیاری از دانشگاه های معتبر وظیفه استاد این است که در طول ترم به دانشجو یک فیدبک در روند رشد و حرکت دانشجو در درس با برگزاری کوییز و تمرین های هفتگی و کلاس های حل تمرین بدهد که در علوم تحقیقات نخواهید دید.